Byron Katie

Byron Katie was 43 jaar toen ze in 1986 zwaar depressief in een herstellingsoord belandde, na een periode vol ziekte en narigheid. Ze veel te zwaar, voelde zich belabberd en had geen zin meer in het leven. In dat herstellingsoord werd Katie op een ochtend plotseling wakker, op de grond naast haar bed (ze voelde zich niet waardig genoeg om nog op een bed te liggen), en ze voelde zich van het ene op het andere moment een totaal ander mens. Alle depressiviteit, maar ook alle opvattingen uit het verleden had ze van zich afgeschud. Ze herkende haar omgeving niet meer, leek aanvankelijk geheel in haar eigen wereld te leven.

Zelf zegt ze er nu van: ‘It was a gift. Een geschenk. Ik wist op dat moment de waarheid. Ik kon alles loslaten dat me daarvoor bezig had gehouden: mijn depressiviteit, het ellendige gevoel dat ik al geruime tijd had, omdat ik plotseling inzag dat niets waar hoefde te zijn zoals ik het tot dan toe had aangenomen, dat het alleen maar mijn gedachten waren. Alles was juist tegenovergesteld. De oorlog in mijn hoofd was voorbij”.

Katie voelde zich in één klap genezen, maar haar omgeving, haar man en kinderen, waren er van overtuigd dat ze nu echt gek geworden was. “Tja, mijn man herkende me niet meer en mijn kinderen vroegen regelmatig waar hun moeder was gebleven. Maar na verloop van tijd begonnen ze in te zien dat er een enorme verandering was opgetreden, dat ik een nieuwe identiteit had aangenomen. Mijn problemen waren echt opgelost.